လှစ်ဟသွားတဲ့ အလှတရား
အိပ်ယာကနိုးတာနဲ့ စံပယ်ပန်းရနံ့တွေက မွှေးလွန်းလှသည်။ မေမေ ဘုရားပန်းတင်ထားတာပဲ ဖြစ်မည်။ မေမေရဲ့ ဘုရားရှိခိုးသံကိုလည်း ကြားနေရသည်။ ဒါပေမယ့် မေသင်း မထချင်သေး။ ဆက်အိပ်နေချင်သေးသည်။ မိုးအေးအေးနဲ့ အိပ်ယာထဲ ကွေးနေချင်သေးသည်။
“ဟဲ့ မေသင်း မထသေးဘူးလား။ ဒီကလေးမ ကျောင်းနောက်ကျတော့မှာပဲ”
ဟု မေမေလှမ်းပြောမှ အိပ်ယာက လူလဲထပြီး အခန်းအပြင် ထွက်လိုက်သည်။ မေမေက မေသင်းကို ပြူးကြည့်နေသည်။ ပြီးတော့
“ဟာ ဒီဟာမ ကိုယ့်ဟာကိုယ်လည်း ပြန်ကြည့်ဦး။ အပျိုဖြစ်နေပြီ အခုထိ ဖင်တုန်းလုံးနဲ့ ငါလာရိုက်လိုက်ရ”
လို့ပြောမှ ကိုယ့်ဘာသာ ငုံ့ကြည့်မိသည်။ အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေတာပါ ဘယ်ရောက်သွားလဲမသိ။ ရှက်လိုက်တာလေ။ တော်သေးတာပေါ့ သားအမိနှစ်ယောက်ထဲ နေတဲ့အိမ်မို့လို့။ မေမေ့ကို ဘာမှပြန်ပြောမနေတာ့ပဲ အိပ်ခန်းထဲသို့ ပြန်ပြေးဝင်လိုက်မိသည်။ အိပ်နေရင်း ကျွတ်ကျထားတဲ့ ထဘီက ခြင်ထောင်ခြေရင်းမှာ ပုံရက်သား။ ရေချိုးခန်းထဲရောက်တော့ တစ်ကိုယ်လုံး ချွတ်ချလိုက်ပြီး အဝတ်တွေကို လျှော်ပုံးထဲထည့်သည်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အဝတ်ဗလာ ကိုယ်လုံးတီးမြင်ရတိုင်း မေသင်း ရင်ဖိုမိသည်။ ဘာကြောင့်ရယ်လို့တော့ အတိအကျ မပြောတတ်။ မေသင်း ရင်ဖိုသည်။
ပြီးတော့ ဆပ်ပြာတိုက်ရင်း နို့နှစ်လုံးကို အပေါ်သို့ ပင့်ဆကြည့်သည်။ နို့တွေကကြီးလွန်းလို့ ကိုယ့်ဘာသာ ပြန်ကိုင်ရတာကိုပင် အားရစရာကောင်းလှသည်။ ကလေးအရွယ်ဝတ် အတွင်းခံတွေ မေသင်းနဲ့မတော်တော့။ အကြီးဆိုဒ်တွေပဲ ရွေးဝယ်ရသည်။ ပြီးတော့ အောက်ခံဘောင်းဘီလည်း ဆိုဒ်ကြီးမှ မေသင်းနဲ့တော်သည်။ အမေဆို “ညီးလည်း ငါနဲ့တူလို့လားမသိ ထွားလိုက်တာအေ” လို့ မကြာခဏ ပြောတတ်သည်။
စောက်ဖုတ်လေးကို ငုံ့ကြည့်သည်။ ဆီးစပ်နားမှာ အမွှေးစိမ်းလေးတွေက အစီအရီ။ အခုလို အမွှေးစိမ်းနုနုလေးတွေကို မေသင်း သဘောကျသည်။ မေသသင်းသူငယ်ချင်း တင့်တင့်ထွေးဆိုရင် သူ့အမွှေးတွေက မည်းပြီးအရှည်ကြီးတွေတဲ့။ ခဏခဏရိတ်လို့ အမွှေးကြမ်းတွေ ထွက်လာတာလို့ ပြောတယ်။ မေသင်းတော့ မရိတ်ပေါင်။ ဒီလိုစိမ်းနုနုလေးကိုပဲ သဘောကျသည်။ အောက်ကို နည်းနည်းငုံ့ပြီး စောက်ဖုတ်လေးကို အသေအချာ ကြည့်မိသည်။ ပန်းနီရောင် ဖောင်းကြွကြွလေး။ မေသင်း ချစ်လိုက်တာလေ။ ဒါပေမယ့် အသက်ကြီးလာရင် မေသင်းစောက်ဖုတ်လေး မဲသွားမှာကိုတော့ စိတ်ပူသည်။
မေသင်း မေမေ့စောက်ဖုတ်ကြီးကို မြင်ဖူးသည်။ မေမေလည်း မေသင်းလိုပဲ အိပ်ရင် ထဘီတခြား လူတခြား ဖြစ်တတ်သည်။ မေသင်းနဲ့မတူတာက ပေါင်နှစ်လုံးကို ဖြဲကားပြီး အိပ်တတ်ခြင်းဖြစ်သည်။ မေသင်းကတော့ အိပ်ရင် ငြိမ်ငြိမ်လေး အိပ်တတ်သည်။ ဒါကြောင့် မေမေ့စောက်ဖုတ်ကြီးကို ခဏခဏ မြင်ဖူးသည်။ စောက်ဖုတ်ကြီးမှာ မေသင်းလက်ဝါးထက်ပင် ကြီးချင်သေးသည်။ ပြီးတော့ မဲတူးပြီး ဖောင်းကားနေတာ။ မေသင်းလည်း ဒီအမေက မွေးလာတာမို့ အသက်ငယ်သေးပေမယ့် စောက်ဖုတ်ကတော့ လက်တစ်ဝါးရှိသည်။ ဒါပေမယ့် မေမေလိုတော့ စောက်ဖုတ်ကြီး မမဲချင်။ အခုလို နီရဲရဲ ဖောင်းကြွကြွလေးပဲ လိုချင်သည်။
“သမီး မေသင်း ရေမြန်မြန်ချိုးစမ်း။ ဒီကောင်မလေး ကျောင်းနောက်ကျတော့မှာပဲ”
Watch Exclusive Japanese Adult Videos
လို့ မေမေလှမ်းအော်မှ မေသင်း အတွေးလွန်နေမိတာကို သတိရသည်။ ကိုယ့်ဘာသာ ရှက်ပြုံးကလေး ပြုံးမိပြီး ရေအမြန်ချိုးရတော့သည်။
“မေသင်း ကြာလိုက်တာဟယ်”
လို့ အိမ်ရှေ့ခန်းမှာ ထိုင်စောင့်ရင်း မျက်စောင်းထိုးနေတဲ့ တင့်တင့်ထွေးလက်ကိုဆွဲပြီး မေသင်းတို့ ကျောင်းအမှီ ခြေကုန်သုတ်ရပါတော့သည်။ ဇွန်လသည် မိုးဖြိုင်ဖြိုင်ကျတဲ့လဟု ဆိုတဲ့အတိုင်း မိုးက ရွာလွန်း သည်းလွန်းလှသည်။ ညက စိတ်တိုင်းကျ ရွာချထားတဲ့ မိုးကြောင့် လမ်းတစ်လျှောက် စိုစွတ်နေသည်။ သစ်ပင် သစ်ရွက်တို့သည်လည်း သူတို့ကိုယ်ပေါ်က မိုးရေးစက်တွေကို ခါချပြီး စိမ်းစိုလဲ့မှုန်နေတော့သည်။
မေသင်းတို့ ကျောင်းသွားချိန် မိုးတိတ်နေလို့ တော်သေးသည်။ ကျောင်းအဝင်လမ်းမမှာ စိန်ပန်းပွင့် နီရဲရဲတို့သည် မြေပြင်ပေါ် အတုံးအရုန်း လဲကျနေကြသည်။ ညတုန်းက လေရောမိုးရော ကျထားတာကြောင့် ကြွေကုန်တာပဲ ဖြစ်ရမည်။ စိန်ပန်းပွင့်နီရဲရဲတွေကို ကျော်ပြီး ငုဝါပင် တရုတ်စကားပင်တွေကို ကျော်လိုက်တာနဲ့ မေသင်းတို့အတန်း ၉ တန်း B ခန်းကို ရောက်သည်။ မေသင်းတို့ အတန်းထဲ ခြေချမိတာနဲ့ ကျောင်းတက်ခေါင်းလောင်းထိုးသံ မြည်တော့တာပဲ။
“တော်သေးတယ် မဟုတ်ရင် ဆရာမကြိမ်လုံးနဲ့ နင့်ဖင်ကောက်ကြီးနဲ့ တိုးပြီ”
လို့ ပြောပြီး တင့်တင့်ထွေး ရယ်နေသည်။ နိုင်ငံတော်သီချင်းဆို ဘုရားရှိခိုးပြီးတာနဲ့ အတန်းခေါင်းဆောင်ရဲ့အသံက ဟိန်းထွက်လာသည်။
“ဒီနေ့ ဆရာမ မလာဘူး၊ ခွင့်ယူထားတယ်တဲ့”
ပျော်လိုက်တာလေ။ ပထမဆုံး စာသင်ချိန်ကိုတော့ မေသင်းတို့ အေးဆေးနေလို့ရပြီ။ မေသင်းတို့လည်း ဖြူဖြူတို့ရှိရာ နောက်တန်းဘက်လှည့်ပြီး စကားဖောင်ဖွဲ့မိကြသည်။ ဖြူဖြူက မပွတ်ကျွတ်လို့ ခေါ်ရလောက်အောင် သတင်းစုံသည်။ တစ်ကျောင်းလုံး သူမသိတာမရှိ။ အခုလည်း ဖြူဖြူက သတင်းတစ်ခု ဖောက်သည်ချဖို့ ပြင်နေသည်။
“C ခန်းက အောင်ကိုတို့အဖွဲ့ သိတယ်မလား။ အရပ်ရှည်ရှည် မျက်လုံးပြူးပြူးနဲ့ မျက်နာရူးလေ။ အေး အဲ့ကောင်တွေအဖွဲ့ မနေ့က အတန်းထဲမှာ ဖုန်းယူလာပြီး အောကားကြည့်လို့တဲ့။ ဒီနေ့ မိဘခေါ်ထားတယ်။ ဆရာကြီးက မိဘတွေရှေ့မှာ ဒီကောင်တွေကို ဆော်ပလော်တီးမာတဲ့”
ဖြူဖြူပြောတာကို နားထောင်ပြီး မေသင်းတို့မှာ ရင်တွေပန်းတွေ တုန်းလိုက်တာ။ အောကားတဲ့ အောကားဆိုတာ ယောက်ျားနဲ့မိန်းမ ဟိုဟာလုပ်တဲ့ကား။ အဲ့ထဲက ယောက်ျားလီးကြီးတွေက အကြီးကြီးတွေလို့ ဖြူဖြူ တစ်ခါပြောဖူးတယ်။ မေသင်းမှာ ရင်တွေတုန် နှလုံးတွေတုန် လိုက်တာဆိုတာ။ တင့်တင့်ထွေးကတော့ ဘာမှမသိသလို နားမလည်သလိုနဲ့ မျက်လုံးလေး ပြူးကြောင်လျက်သား နားထောင်နေသည်။ ကျောင်းဆင်းတော့ မိုးအုံ့လာတာကြောင့် မေသင်းတို့အိမ်ကို သုတ်ခြေတင်ပြန်ရသည်။
လမ်းမှာ တင့်တင့်ထွေးက မေသင်းကို ဒီည အိမ်လိုက်အိပ်ဖို့ ပြောသည်။ မေသင်းလည်း မနက်ဖြန်ကျောင်းပိတ်တာမို့ တင့်တင့်ထွေးတို့အိမ်ကို လိုက်အိပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ မေမေဆီခွင့်တောင်းပြီး အဝတ်အစားလဲကာ တင့်တင့်ထွေးတို့အိမ် တစ်ခါတည်း လိုက်သွားလိုက်သည်။ တင့်တင့်ထွေးတို့အိမ်က အဝေးကြီးမဟုတ် ငုဝါတို့ နောက်တစ်လမ်းကျော်လေးတင်။ တင့်တင့်ထွေးအမေ ရွာပြန်နေတာကြောင့် အိမ်မှာ တင့်တင့်ထွေးနဲ့ သူ့အဖေသာရှိသည်။
တင့်တင့်ထွေးကလည်း မေသင်းလို တစ်ဦးတည်းသော သမီး။ တင့်တင့်ထွေးနဲ့ မတူတာက မေသင်းမှာ အဖေမရှိတော့ အဖေဆုံးတာ ဆယ်နှစ်တင်းတင်း ပြည့်တော့မယ်။ တင့်တင့်ထွေးရဲ့ အဖေနဲ့အမေက မေသင်းကို ချစ်ကြပါသည်။ ငယ်ငယ်လေးထဲက ပေါင်းလာတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေမို့ မိဘတွေနဲ့လည်း ရင်းနှီးနေကြသည်။ မေသင်းမှာ အဖေမရှိတာကြောင့်ပဲလားမသိ တင့်တင့်ထွေးအဖေကိုတော့ မေသင်း အတော်လေးခင်သည်။ ဦးလို့ပဲ ရင်းရင်းနှီးနှီးခေါ်သည်။ မေသင်းကိုမြင်တော့ တင့်တင့်ထွေးအဖေက ရင်းရင်းနှီးနှီး နှုတ်ဆတ်သည်။
“လာ လာသမီး၊ အိမ်ထဲမှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ်နေ၊ တင့်တင့်ထွေးအမေကတော့ ပြန်မရောက်သေးဘူးကွ…..။ အထွေး သမီးသူငယ်ချင်းကို မုန့်တွေ ထုတ်ကြွေးလိုက်နော်”
ဟုပြောသည်။ တင့်တင့်ထွေး အဖေနဲ့ အမေက တင့်တင့်ထွေးကို အထွေးလို့ပဲ ခေါ်ကြသည်။ ပြီးတော့ မေသင်းဆံပင်တွေကို လက်နဲ့ အသာကလေး ထိုးဖွပြီး အိပ်ခန်းထဲဝင်သွားသည်။ မေသင်းလည်း လျှာထုတ်ပြီး
“ဟုတ် ဦး”
လို့ ပြန်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ မေသင်းတို့ သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက် စကားပြောနေစဉ်မှာ မိုးက ဒလဟော ရွာချလာသည်။ ဒီညတော့ အိပ်ကောင်းပြီဟု မေသင်း တွေးလိုက်မိသည်။ မိုးရွာသံကြားတာနဲ့ အထွေးအဖေက ဘောင်းဘီတို ကိုယ်လုံးတီးနဲ့ ထွက်လာသည်။ အထွေးက
“ဖေဖေ သမီးတို့လည်း မိုးရေချိုးမယ်”
လို့ပြောပြီး မေသင်းလက်ကိုဆွဲကာ အထွေးဖေဖေနဲ့အတူ အိမ်အပြင်ကို လိုက်ထွက်သည်။ အထွေးဖေဖေ ဘာမှမပြော မေသင်းတို့ကို ပြုံးပြီးကြည့်နေသည်။ မေမေသာဆို မေသင်းကို အော်လိုက်ဆူလိုက်မယ် ဖြစ်ခြင်း။ တစ်ကိုယ်လုံး မိုးရေရွှဲရွှဲစိုတော့မှ မေသင်းသတိထားမိသည်။ မေသင်း အတွင်းခံဘော်လီရော အောက်ခံဘောင်းဘီရော ဘာတစ်ခုမှ ဝတ်မထားမိ။ အပေါ်ကကြိုးတစ်ချောင်းနဲ့ ညအိပ်ဂါဝန်ပါးပါးလေးကိုသာ ဝတ်ထားမိခြင်းဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ ဂါဝန်ကလည်း တင်ပါးဖုံးရုံလောက်လေး။ မေသင်း လက်မြှောက်လိုက်ရင်တောင် စောက်ဖုတ်လေး ပေါ်နေပြီ။ တင့်တင့်ထွေးကတော့ ထဘီနဲ့ အင်္ကျီလက်ရှည်နဲ့မို့ ဘာမှ မသိသာ။ မေသင်းမှာတော့ နဂိုကတည်းက နို့တွေ ဖင်တွေက ကြီးပါတယ်ဆိုမှ ဂါဝန်အပါးလေးကို မိုးရေစိုရွှဲနေတော့ တစ်ကိုယ်လုံး ရစရာမရှိအောင် ပါပဲ။ နို့တွေဆိုတာလည်း အင်္ကျီအပြင် ပေါက်ထွက်တော့မလား ထင်ရတယ်။ စောက်ဖုတ်မွှေးလေးတွေတောင် မြင်နေရပြီလားမသိ။ မေသင်းရဲ့ ဖင်ကြီးဆိုတာ ဂါဝန်ပါးပါး တိုတိုအောက်မှာ စွင့်ကားပြီး အိုးး မေသင်း မတွေးချင်တော့ပါဘူး။ ရှက်လိုက်တာဖြင့် ပြောမနေနဲ့တော့။
ညဘက် လမ်းပေါ်မှာ လူရှင်းနေလို့ တော်သေးသည်။ မဟုတ်ရင် မေသင်း ရှက်တာနဲ့ သေမှာပဲ။ လမ်းပေါ်မှာ လူမရှိပေမယ့် အထွေးအဖေ ရှိသေးတာပဲလို့ ပြန်တွေးမိတော့ မေသင်း ရှက်ရပြန်သည်။ အထွေးအဖေက မေသင်းတို့နဲ့ ခြေငါးလှမ်းလောက်မှာ ရပ်နေတယ်။ အို အထွေးအဖေ မေသင်းကို စိုက်ကြည့်နေပါလား။ မေသင်း လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ခေါင်းကိုငုံ့ပြီး ရင်ဘတ်ကို ချေးတွန်းနေတယ်။ အထွေးအဖေ ရင်ဘက်ကြီးတွေက အကျယ်ကြီးတွေ၊ လက်မောင်းတွေဆိုတာလည်း ကြွက်သား အမြောင်းမြောင်းနဲ့ ပြီးတော့ဗိုက်မှာလည်း ဘော်ဒီကစားထားလို့ ကြွက်သားအဖုအထစ်တွေနဲ့။ ပြီးတော့ မိုးရေစိုနေတဲ့ ဘောင်းဘီအပြင်ကို ပေါက်ထွက်လာတော့မလား ထင်ရတဲ့ လီးကြီး။ အို မေသင်း ရှက်လိုက်တာ ချက်ချင်းဆိုသလို လူကို တခြားဘက် လှည့်လိုက်ရသည်။
ငါကြည့်လိုက်တာ အထွေးအဖေ မြင်သွားပြီလားဆိုပြီး မေသင်းရှက်လိုက်တာ။ ပြီးတော့ စောနက အထွေးအဖေ မေသင်းကို စိုက်ကြည့်နေတာ သတိရမိသည်။ မေသင်းရဲ့ နို့ကြီးတွေ စောက်ဖုတ်တွေကို မြင်သွားပြီလားမသိဘူးလို့ တွေးရင် မေသင်း ရှက်နေသည်။ ရင်တွေလည်း ခုန်လွန်းလို့ မောဟိုက်ချင်သလိုလို။ ပြီးတော့ အထွေးအဖေရဲ့ တုတ်ခိုင်သန်စွမ်းတဲ့ ကြွက်သားကြီးတွေ ဘောင်းဘီအပြင် ဖောက်ထွက်လုနီးပါးဖြစ်နေတဲ့ လီးကြီး၊ အို…. မေသင်း ရှက်တာရော ရင်ခုန်တာရောပေါင်းပြီး မောဟိုက်ကြီး ဖြစ်နေတော့သည်။
မေသင်း ဒီဘက်ကို လှည့်နေတော့မှ သတိထားမိသည်။ ဟင် မေသင်းရဲ့ ဖင်ကြီး။ ရေစိုပြီးကပ်နေတဲ့ မေသင်းရဲ့တင်ပါး ပေါ်လုပေါ်ခင်ဖြစ်နေပြီး စွင့်ကားထွက်နေတဲ့ သူမရဲ့ဖင်ကြီးတွေကို အထွေးအဖေ ကြည့်နေမလား။ အို… မေသင်း ဒီဘက်လှည့်ပြီး မေသင်းရဲ့ဖင်ကြီးကို ထိုးပြနေသလို ဖြစ်နေပြီလား။ မေသင်းသိချင်စိတ်ကို ထိန်းမထားနိုင်တော့။ အထွေးအဖေဘက် လှည့်ကြည့်မိသည်။ အို…သေချာတာပေါ့ အထွေးအဖေ မေသင်းရဲ့ဖင်ကို ကြည့်နေတာပေါ့။
မေသင်း လှမ်းကြည့်တာမြင်တော့ မေသင်းကို ပြုံးပြပြီး အထွေးအဖေ ခေါင်းငုံ့ပြီး လက်ပိုက်လျှက်သားရပ်နေသည်။ အထွေးအဖေရဲ့ လက်မောင်းကြွက်သားကြီတွေကို မေသင်း ကြည့်မိပြန်သည်။ ပြီးတော့ ဘောင်းဘီအပြင်ဘက် ဖုဖောင်းထွက်နေတဲ့ လီးကြီး၊ ဟင်… ခုနကထက်တောင် ပိုကြီးလာပါလား။ ဖြူဖြူပြောတဲ့ အောကားထဲက လီးကြီးတွေကို သွားသတိရမိသည်။ မေသင်း ရင်တွေတုန် မောဟိုက်ကြီး ဖြစ်ရပြန်သည်။ ခဏနေတော့ အထွေးက
“ငါတော်ပြီ မေသင်း၊ တက်တော့မယ် ချမ်းလာပြီ ဟ”
ဟုပြောသည်။ မေသင်းလည်း အထွေးနဲ့အတူ အိမ်ထဲလိုက်ဝင်လိုက်သည်။ အထွေးအဖေလည်း မေသင်းတို့နဲ့အတူ အိမ်ထဲဝင်လာသည်။
“ခေါင်းတွေ သေချာသုတ်ကြနော် သမီးတို့”
ဟု လှမ်းပြောသည်။
“သမီးက ဆံပင်တိုတယ် ဘာမှမဖြစ်ဘူး။ မေသင်းက ဆံပင်က ရှည်လည်းရှည် အုံလည်းအထူကြီး၊ ဖေဖေ လာသုတ်ပေးလိုက်”
ဟုပြောပြီး အထွေး အခန်းထဲဝင်သွားသည်။ မေသင်းမှာသာ အခန်းဝမှာ ရေစိုဂါဝန်ကြီးနဲ့ ကြောင်ပြီးရပ်နေမိသည်။ အထွေးအဖေလည်း သူ့အခန်းထဲဝင်ဖို့ လုပ်ပြီးမှ မေသင်းဆီ တည့်တည့်ပြန်လျှောက်လာသည်။ မေသင်း ခေါင်းကို ချက်ချင်းငုံ့လိုက်သည်။ အထွေးအဖေက လူချင်းထိလုထိခင်အထိ တိုးကပ်လာပြီး သူ့ပခုံးပေါ်တင်ထားတဲ့ သဘက်နဲ့ မေသင်း ဆံပင်တွေကို ခပ်ဖွဖွသုတ်ပေးသည်။ သန်စွမ်းတဲ့လက်မောင်းကြီးတွေက မေသင်းပါးပြင်နားမှာ ဝေ့ကာ ဝေ့ကာနဲ့။ မေသင်းမျက်နှာက အထွေးအဖေရဲ့ မို့မောက်မောက် ရင်ဘတ်နဲ့ ထိလုထိခင် ဖြစ်နေပြီ။ မေသင်းရဲ့ အသက်ရှူသံ ငွေ့ငွေ့လေးက အထွေးအဖေရဲ့ ရင်ဘတ်အမွှေးတွေကြားမှာ ဖြတ်ပြေးလို့။ မေသင်းရဲ့နို့တွေကလည်း အထွေးအဖေ ဗိုက်အပေါ်နားမှာ ထိလိုက် ပြန်ကွာသွားလိုက်နဲ့။ မေသင်း ရှက်ဖို့ မေ့လျော့သွားသည်။ အထွေးအဖေရဲ့ အထိအတွေ့မှာ သာယာလာသည်။ ရင်ခုန်တိမ်းမူးလာသည်။ အထွေးအဖေဗိုက်နဲ့ ပွတ်တိုက် ထိတွေ့နေတဲ့ နိုးသီးခေါင်းလေးတွေ မာတင်းလာသည်။
အပိုင်း (၂ ဇာတ်သိမ်း) ဖတ်ရန်နှိပ်ပါ >> လှစ်ဟသွားတဲ့ အလှတရား (အပိုင်း ၂ ဇာတ်သိမ်း)